ΣΥΝΝΕΦΙΕΣ....

ΣΥΝΝΕΦΙΕΣ....

Άσπρα και μαύρα σύννεφα κοίτα πως αδελφώνουν

χέρι το χέρι πιάνονται κι’ ουρανοπερπατάνε

αέρηδες τα βοηθούν και γοργομεγαλώνουν

τη μιά τα σμίγουν αγκαλιά, την άλλη τα σκορπάνε.

Άσπρα και μαύρα σύννεφα για κοίτα πως παλεύουν

αθόρυβα κι’ απάλαφρα μ’ ένα δικό τους τρόπο

φουσκώνουν, ξεφουσκώνουνε απλώνουν και μαζεύουν

και ουρανοτσακώνονται γι’ ένα κομμάτι τόπο.

  

Άσπρα και μαύρα σύννεφα τα χρώματά τους σμίξαν

γριζόβαψαν τον ουρανό, παγώσαν τον αέρα

τον ήλιο εσκεπάσανε τσ’ ακτίδες του τυλίξαν

και αργοπνίξανε το φως που στόλιζε τη μέρα.

Βροχή φέραν τα σύννεφα στ’ αγκάλιασμά τους πάνω

κι’ αλάφρωσε ο ουρανός κι’ ο ήλιος ξαναβγήκε

λάμπει απ’ αρχής η ομορφιά στον κόσμο τον απάνω

δικαίωση με τη βροχή το σύννεφο ευρήκε…!

Αναρτήθηκε από diamantakis στις 9:58 π.μ.

Αγαπώ

Αγαπώ

Αγαπώ.
Βυθίζομαι σε χυμούς ζωής.
Αγαπώ.
Πνίγομαι σε λίμνες θανάτου.
- mips-

Αναρτήθηκε από Ioanna mips στις 9:48 μ.μ.

Το Μπιζέλι και η εκδίκηση!

Το Μπιζέλι και η εκδίκηση!

Hello κόσμε! Είμαι το Μπιζέλι :)

Γεννήθηκα στις 30 Αυγούστου μαζί με τα 3 αδελφάκια μου. Ήμασταν ωραία και ζεστά μαζί με τη μαμά μας ώσπου μια μέρα, μετά ένα μήνα ήρθε ο Άρης μαζί με ένα παιδάκι. Μόλις τον είδα κρύφτηκα πίσω από τη μαμά μου. Το παιδάκι του άρχισε να μας φωνάζει όλα μπιζελάκια μου... μπιζελάκια μου!! Δεν ήξερα τι στο καλό συμβαίνει μέχρι που είδα τον Άρη να παίρνει ένα ένα τα αδελφάκια μου στο χέρι του. Αποφάσισα να αντιδράσω, να γίνω νευρικό και άγριο! Μόλις λοιπόν ήρθε η σειρά μου άρχισα να ουρλιάζωωω! Ήταν κόλπο για να του φανώ νευρικός και γκρινιάρης. Όμως ο Άρης διάλεξε εμένα! Μπιζέλι μου φώναξε εσένα θα πάρω! Αουτς!

Συνέχεια σκεφτόμουν τι θα απογίνω μακριά από τη μανούλα μου ώσπου μια κρύα μέρα εγώ και τα αδελφάκια μου αρρωστήσαμε. Δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε, είχαμε παραλύσει και δεν μπορούσαμε ούτε να φάμε. Η κυρία που μας είχε έλεγε πως μέχρι το πρωί θα πεθάνουμε. Την άλλη μέρα το ένα αδελφάκι μου ήταν ήδη νεκρό και την επόμενη το άλλο μου αδελφάκι. Ήμουν πολύ λυπημένο που τα δυο μου αδελφάκια πέθαναν. Εγώ έζησα αλλά τώρα φοβόμουν πάλι την ημέρα του αποχωρισμού. Αυτή η μέρα ήρθε σύντομα. Ο Άρης ήρθε και με πήρε σπίτι. Σε όλη την διαδρομή κρύφτηκα μέσα στην τσέπη του. Όταν φτάσαμε με έβαλε πάνω στο κρεβάτι και ήθελε να παίξουμε. Εγώ στην αρχή έκανα τον ντροπαλό και κρυβόμουν αλλά μετά αποφάσισα να του δαγκώσω το δάχτυλο! Αυτός αντί να θυμώσει και να με πάει πίσω στη μαμά μου, γελούσε! Τώρα θα δεις εσύ σκέφτηκα... έβαλα λοιπόν την όπισθεν και πήγα σε μια γωνιά και του κατούρησα το κρεβάτι!! Χεχεχε! Τον εκδικήθηκα!!

Καλώς σας βρήκα!!

Γράμμα από τον Dark13Sun στις 14.10.13 7 σχόλια:

Η κραυγή της ψυχής

Η κραυγή της ψυχής

Απομακρύνεσαι…

Που πας ;

Τόσο πολύ επέδρασε επάνω σου η λήθη ;

Κατατεμάχισες το είναι σου, εσύ που Φως αδιάσπαστο από τη Θεία Πνοή αναδύθηκες. Σκορπάς το μίσος γύρω σου· μα ποιον άλλον μισείς αν όχι τον Εαυτό σου;

Αναρωτήθηκες ποτέ ποιος είναι ο οδηγός σου ;

Πως άφησες τη διάνοια, το μέγα δολοφόνο, τόσο σκληρά κι απάνθρωπα να καταδυναστεύσει το πιο όμορφο κομμάτι σου; Σταμάτα πια τους λογισμούς και νιώσε με!

Ανόητε άνθρωπε, μάταια προσπαθείς, με χίλιους τρόπους να νεκρώσεις το αθάνατο. Μάταια προσπαθείς να δώσεις ζωή σε κάτι που ήταν πάντοτε νεκρό· στο ανύπαρκτο εγώ σου. Μάταια να με λησμονήσεις προσπαθείς· δε θα τα καταφέρεις.

Μια χαραμάδα είναι αρκετή στον ψεύτικο ναό που οικοδόμησες, ζωή μέσα σου να γεννήσει. Ένα άνοιγμα μικρό, για το Αιώνιο Φως, να μπει να μ’ αναστήσει, που χρόνια με απομυζείς και με κακομεταχειρίζεσαι, αφήνοντας με να ασφυκτιώ στα πιο ανήλιαγα υπόγεια.

Δεν απαντάς ; 

Ξεσκέπασε τα αυτιά σου, να ακούσεις το αγωνιώδες κάλεσμα μου, και μίλα μου επιτέλους. Μη μ’ αφήνεις άλλο πια να περιμένω. Μη μ’ αποξενώνεις περισσότερο. Δώσε μου ένα σημάδι πως με νιώθεις, πως είσαι έτοιμος να μιλήσεις, πως μπορείς να πάρεις αυτά που σου δίνω. 

Πέταξε μακριά ότι σου λερώνει τα χέρια και πάρε μύρο για να εξαγνιστείς, για να μπορέσεις να αγγίξεις τα Θεία δώρα που σου φέρνω. Αγκάλιασε τα για να ανασάνεις όπως παλιά τον παλμό του Αιωνίου· να ξαναδονηθείς σε θεϊκές δονήσεις· να γίνεις πάλι Άσβεστο Φως και Άρωμα Αθάνατο. 

Κράτησε τα και νιώσε ευγνωμοσύνη γι’ Αυτήν που τα προσφέρει.

Κι ύστερα, ένα ευχαριστώ ολόκληρη η υπόσταση σου ας γίνει· ένα ευχαριστώ και μια συνεχής ανάταση προς Εκείνον που σου δώρισε την Θεία Πνοή, την Άναρχη Αγάπη. Μικρό κομμάτι απ’ Αυτόν είμαι κι εγώ άνθρωπέ μου.
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

http://nekthl.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από ΛΕΝΑ ΜΠΑΞΕ στις 2:26 μ.μ.

ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ......

 ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ......

Μη Μου Μιλας Εγινες Δακρυ και στα Ματια Μου Κυλας~

Έφυγες.... φοβάμαι... είμαι μόνη μου..... Κανείς δε θα ακούσει τις κραυγές μου.... Απελπισία.... 

 

 

 

 

 

πονάω… Δεν αισθάνομαι..... τρόμος....και..... Η κραυγή έσβησε αργά και χάθηκε… ένα λεπτό και είναι αύριο… μονάχα ένα λεπτό.... το βλέμμα σου... μια αέναη θλίψη....ένα κερί που 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

αχνοφέγγει το πρόσωπό σου....η ψυχή μου ένα δάκρυ.... το κύμα που χτυπάει στα βράχια....ένα λεπτό και χάθηκες.....εσύ.....και....εγώ ..................................................!

Ιστός αδιάρρηκτος

Ιστός αδιάρρηκτος

Λεπτές αόρατες κλωστές μας ενώνουν. Υφάντρα η ζωή μας. Ή μήπως αράχνη, αγάπη μου; Μοιάζουν στην όψη το μετάξι και ο ιστός. Μονάχα η υφή τους διαφέρει…

Χέρια που ξεχορταριάζουν τον δρόμο για την αιώνια λαχτάρα. Χείλη και μάτια που δεν χορταίνουν να βυθίζονται μια στην αλήθεια και μια στο όνειρο. Εκεί στον ιστό. Μέσα στη δίνη των φιλιών και των όρκων.

Η υφή μας, με καθησυχάζει. Μετάξι ατόφιο αγγίζω από κουκούλι δικό μας. Μοναδικό και πολύτιμο. Αναπνέουμε την αέρινη αίσθηση του "αδιάρρηκτα μαζί" σ’ ένα καταπράσινο ξέφωτο αφημένοι στην απόλαυση μιας απροσδιόριστης όμορφης θέας. Ως δυο άνθρωποι σ’ έναν που τους δόθηκε το χρίσμα του έρωτα το ανεκτίμητο. Ως δυο πουλάκια πάνω σε δέντρα πυκνόφυλλα σε δάσος προστατευμένο και άγριο. 

Εσύ και εγώ.  Και οι αόρατες κλωστές που για πάντα μας ενώσανε...

Print PDF

μια ανάσα να γελά

.12

μια ανάσα να γελά

Την ανάσα θα σου δώσω

να βγει αργά απ΄ τον λαιμό μου

βουτιά να κάνει στα όρια της καρδιάς

εκεί θα είναι ο στόχος κι εσύ

κρατάς γερά στα χέρια σου το τόξο

κι αν τον πόνο αισθανθείς

εσύ το βέλος άφησες να φύγει

μαζί του στην τρικυμία βούτηξες

Όταν από τα βάθη του κορμιού σου βγεις

τότε θα δεις

πως τα δέντρα μεγαλώνουν πιο γρήγορα,

τα λουλούδια έχουν πιο έντονα χρώματα
τα πουλιά για σένα τραγουδούν

και τα γέλια των παιδιών

την γη σου πλημμυρίζουν,

κι εγώ

με το γέλιο σου χαμογελώ

Levina