Όταν η Αγάπη παίρνει σχήμα…

Όταν η Αγάπη παίρνει σχήμα…

Ξέρω πως δεν έφυγες. Έφυγε το σώμα που νοσούσε και τόσο πόναγε. Η ψυχή σου είναι πάντα εδώ, μέσα σε κάθε έναν από εμάς που τόσο αγάπησες και τόσο σε αγαπήσαμε. Τώρα δεν πονάς πιά, και αυτό μού δίνει τόση χαρά, να ξέρω πως τελείωσε το μαρτύριο. Ξέρω πως τώρα θα μας προσέχεις όλους όπως θα ήθελες, ελεύθερη & δυνατή. Όλοι μας είμαστε περήφανοι γι’αυτό που είμαστε, γιατί συνετέλεσες κι εσύ σε αυτό. Θα κάνω όμορφες σκέψεις για σένα, αφού σε νιώθω, μέσα μου και τριγύρω μου, σαν ένα ελαφρύ αεράκι, σαν ένα χάδι, σαν τις σταγόνες της βροχής, απαλές και δροσερές. Η Αγάπη πήρε σχήμα. Έγινε εσύ. Σ’ ευχαριστώ για όλα. Σ’ ευχαριστώ γιατί μού χάρισες το σημαντικότερο δώρο απ’όλα. Να αγαπάω χωρίς εγωϊσμό. Να πιστεύω. Να συγχωρώ. Να μαλακώσω. Πολλά δώρα, όχι ένα. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που με καταλάβαινε, και ξέρω πως θα συνεχίσεις να το κάνεις, αφού όλο εδώ τριγύρω θα είσαι, όπως όλοι μας. Καλή μας νύχτα, αύριο ξημερώνει μία νέα μέρα, μαζί σου. Μόνο το σώμα απουσιάζει, αλλά δεν είναι πιά σημαντικό. Κι αυτό εσύ μας το έμαθες. Σήμερα.

~ από erotas στο Οκτωβρίου 15, 2009.

Διάλεξε....

Διάλεξε....

Η ελευθερία επιλογής 

ειναι μια  πρόγευση

θανάτου αλλά εσυ ....

Ότι κι αν διαλέξεις..να νιώθεις πως

οι ευθείες δεν λυγίζουν 

τα μονοπάτια δεν προδίδουν 

οι ανηφόρες  οδηγούν σε κορυφές

με θέα που κόβει την ανάσα

οι σιωπές σε φιλικές ξαστεριές

και η επίγνωση  σε ελευθερία.

Το νερό δεν στερεύει

Η φλόγα δεν σβήνει

Το λουλούδι δεν μαραινεται

η εμπνευση δεν χάνεται

όταν η επιθυμία της καρδιάς

αντιστοιχεί 

στο  βαθύ θέλω της ψυχής σου.

Αναρτήθηκε από AERIKO στις 11:35 π.μ.

Ναι μεν αλλά....

Ναι μεν αλλά....

 Oι δίκαιοι δεν κρύβονται

και δεν φοβούνται να εκφραστούν

ακριβώς επειδή

έχουν γνωρίσει 

 μέσα στην αγκαλιά 

της μοναχικότητας 

την ανθρώπινη μοίρα 

μπορούν να αποδεχτούν 

τα δυσκολότερα εμπόδια 

ώς πρόκληση ζωής.

Μέσα στην τρυφερότητα 

της  ήρεμης σιωπής 

αναγνωρίζεις 

τα δικαιώματα  μα 

και τα θέλω  της ψυχής σου.

Ναι μεν αλλά ...

οσο ζουμε 

ανακαλυπτουμε 

τον εαυτο μας

παντα μεσα 

απ'τις στιγμές

που μοιραζόμαστε

απο καρδιάς.

Αναρτήθηκε από AERIKO στις 11:06 μ.μ.

ΣΥΝΝΕΦΙΕΣ....

ΣΥΝΝΕΦΙΕΣ....

Άσπρα και μαύρα σύννεφα κοίτα πως αδελφώνουν

χέρι το χέρι πιάνονται κι’ ουρανοπερπατάνε

αέρηδες τα βοηθούν και γοργομεγαλώνουν

τη μιά τα σμίγουν αγκαλιά, την άλλη τα σκορπάνε.

Άσπρα και μαύρα σύννεφα για κοίτα πως παλεύουν

αθόρυβα κι’ απάλαφρα μ’ ένα δικό τους τρόπο

φουσκώνουν, ξεφουσκώνουνε απλώνουν και μαζεύουν

και ουρανοτσακώνονται γι’ ένα κομμάτι τόπο.

  

Άσπρα και μαύρα σύννεφα τα χρώματά τους σμίξαν

γριζόβαψαν τον ουρανό, παγώσαν τον αέρα

τον ήλιο εσκεπάσανε τσ’ ακτίδες του τυλίξαν

και αργοπνίξανε το φως που στόλιζε τη μέρα.

Βροχή φέραν τα σύννεφα στ’ αγκάλιασμά τους πάνω

κι’ αλάφρωσε ο ουρανός κι’ ο ήλιος ξαναβγήκε

λάμπει απ’ αρχής η ομορφιά στον κόσμο τον απάνω

δικαίωση με τη βροχή το σύννεφο ευρήκε…!

Αναρτήθηκε από diamantakis στις 9:58 π.μ.

Αγαπώ

Αγαπώ

Αγαπώ.
Βυθίζομαι σε χυμούς ζωής.
Αγαπώ.
Πνίγομαι σε λίμνες θανάτου.
- mips-

Αναρτήθηκε από Ioanna mips στις 9:48 μ.μ.

Το Μπιζέλι και η εκδίκηση!

Το Μπιζέλι και η εκδίκηση!

Hello κόσμε! Είμαι το Μπιζέλι :)

Γεννήθηκα στις 30 Αυγούστου μαζί με τα 3 αδελφάκια μου. Ήμασταν ωραία και ζεστά μαζί με τη μαμά μας ώσπου μια μέρα, μετά ένα μήνα ήρθε ο Άρης μαζί με ένα παιδάκι. Μόλις τον είδα κρύφτηκα πίσω από τη μαμά μου. Το παιδάκι του άρχισε να μας φωνάζει όλα μπιζελάκια μου... μπιζελάκια μου!! Δεν ήξερα τι στο καλό συμβαίνει μέχρι που είδα τον Άρη να παίρνει ένα ένα τα αδελφάκια μου στο χέρι του. Αποφάσισα να αντιδράσω, να γίνω νευρικό και άγριο! Μόλις λοιπόν ήρθε η σειρά μου άρχισα να ουρλιάζωωω! Ήταν κόλπο για να του φανώ νευρικός και γκρινιάρης. Όμως ο Άρης διάλεξε εμένα! Μπιζέλι μου φώναξε εσένα θα πάρω! Αουτς!

Συνέχεια σκεφτόμουν τι θα απογίνω μακριά από τη μανούλα μου ώσπου μια κρύα μέρα εγώ και τα αδελφάκια μου αρρωστήσαμε. Δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε, είχαμε παραλύσει και δεν μπορούσαμε ούτε να φάμε. Η κυρία που μας είχε έλεγε πως μέχρι το πρωί θα πεθάνουμε. Την άλλη μέρα το ένα αδελφάκι μου ήταν ήδη νεκρό και την επόμενη το άλλο μου αδελφάκι. Ήμουν πολύ λυπημένο που τα δυο μου αδελφάκια πέθαναν. Εγώ έζησα αλλά τώρα φοβόμουν πάλι την ημέρα του αποχωρισμού. Αυτή η μέρα ήρθε σύντομα. Ο Άρης ήρθε και με πήρε σπίτι. Σε όλη την διαδρομή κρύφτηκα μέσα στην τσέπη του. Όταν φτάσαμε με έβαλε πάνω στο κρεβάτι και ήθελε να παίξουμε. Εγώ στην αρχή έκανα τον ντροπαλό και κρυβόμουν αλλά μετά αποφάσισα να του δαγκώσω το δάχτυλο! Αυτός αντί να θυμώσει και να με πάει πίσω στη μαμά μου, γελούσε! Τώρα θα δεις εσύ σκέφτηκα... έβαλα λοιπόν την όπισθεν και πήγα σε μια γωνιά και του κατούρησα το κρεβάτι!! Χεχεχε! Τον εκδικήθηκα!!

Καλώς σας βρήκα!!

Γράμμα από τον Dark13Sun στις 14.10.13 7 σχόλια:

Η κραυγή της ψυχής

Η κραυγή της ψυχής

Απομακρύνεσαι…

Που πας ;

Τόσο πολύ επέδρασε επάνω σου η λήθη ;

Κατατεμάχισες το είναι σου, εσύ που Φως αδιάσπαστο από τη Θεία Πνοή αναδύθηκες. Σκορπάς το μίσος γύρω σου· μα ποιον άλλον μισείς αν όχι τον Εαυτό σου;

Αναρωτήθηκες ποτέ ποιος είναι ο οδηγός σου ;

Πως άφησες τη διάνοια, το μέγα δολοφόνο, τόσο σκληρά κι απάνθρωπα να καταδυναστεύσει το πιο όμορφο κομμάτι σου; Σταμάτα πια τους λογισμούς και νιώσε με!

Ανόητε άνθρωπε, μάταια προσπαθείς, με χίλιους τρόπους να νεκρώσεις το αθάνατο. Μάταια προσπαθείς να δώσεις ζωή σε κάτι που ήταν πάντοτε νεκρό· στο ανύπαρκτο εγώ σου. Μάταια να με λησμονήσεις προσπαθείς· δε θα τα καταφέρεις.

Μια χαραμάδα είναι αρκετή στον ψεύτικο ναό που οικοδόμησες, ζωή μέσα σου να γεννήσει. Ένα άνοιγμα μικρό, για το Αιώνιο Φως, να μπει να μ’ αναστήσει, που χρόνια με απομυζείς και με κακομεταχειρίζεσαι, αφήνοντας με να ασφυκτιώ στα πιο ανήλιαγα υπόγεια.

Δεν απαντάς ; 

Ξεσκέπασε τα αυτιά σου, να ακούσεις το αγωνιώδες κάλεσμα μου, και μίλα μου επιτέλους. Μη μ’ αφήνεις άλλο πια να περιμένω. Μη μ’ αποξενώνεις περισσότερο. Δώσε μου ένα σημάδι πως με νιώθεις, πως είσαι έτοιμος να μιλήσεις, πως μπορείς να πάρεις αυτά που σου δίνω. 

Πέταξε μακριά ότι σου λερώνει τα χέρια και πάρε μύρο για να εξαγνιστείς, για να μπορέσεις να αγγίξεις τα Θεία δώρα που σου φέρνω. Αγκάλιασε τα για να ανασάνεις όπως παλιά τον παλμό του Αιωνίου· να ξαναδονηθείς σε θεϊκές δονήσεις· να γίνεις πάλι Άσβεστο Φως και Άρωμα Αθάνατο. 

Κράτησε τα και νιώσε ευγνωμοσύνη γι’ Αυτήν που τα προσφέρει.

Κι ύστερα, ένα ευχαριστώ ολόκληρη η υπόσταση σου ας γίνει· ένα ευχαριστώ και μια συνεχής ανάταση προς Εκείνον που σου δώρισε την Θεία Πνοή, την Άναρχη Αγάπη. Μικρό κομμάτι απ’ Αυτόν είμαι κι εγώ άνθρωπέ μου.
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

http://nekthl.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από ΛΕΝΑ ΜΠΑΞΕ στις 2:26 μ.μ.