Η κραυγή της ψυχής

Η κραυγή της ψυχής

Απομακρύνεσαι…

Που πας ;

Τόσο πολύ επέδρασε επάνω σου η λήθη ;

Κατατεμάχισες το είναι σου, εσύ που Φως αδιάσπαστο από τη Θεία Πνοή αναδύθηκες. Σκορπάς το μίσος γύρω σου· μα ποιον άλλον μισείς αν όχι τον Εαυτό σου;

Αναρωτήθηκες ποτέ ποιος είναι ο οδηγός σου ;

Πως άφησες τη διάνοια, το μέγα δολοφόνο, τόσο σκληρά κι απάνθρωπα να καταδυναστεύσει το πιο όμορφο κομμάτι σου; Σταμάτα πια τους λογισμούς και νιώσε με!

Ανόητε άνθρωπε, μάταια προσπαθείς, με χίλιους τρόπους να νεκρώσεις το αθάνατο. Μάταια προσπαθείς να δώσεις ζωή σε κάτι που ήταν πάντοτε νεκρό· στο ανύπαρκτο εγώ σου. Μάταια να με λησμονήσεις προσπαθείς· δε θα τα καταφέρεις.

Μια χαραμάδα είναι αρκετή στον ψεύτικο ναό που οικοδόμησες, ζωή μέσα σου να γεννήσει. Ένα άνοιγμα μικρό, για το Αιώνιο Φως, να μπει να μ’ αναστήσει, που χρόνια με απομυζείς και με κακομεταχειρίζεσαι, αφήνοντας με να ασφυκτιώ στα πιο ανήλιαγα υπόγεια.

Δεν απαντάς ; 

Ξεσκέπασε τα αυτιά σου, να ακούσεις το αγωνιώδες κάλεσμα μου, και μίλα μου επιτέλους. Μη μ’ αφήνεις άλλο πια να περιμένω. Μη μ’ αποξενώνεις περισσότερο. Δώσε μου ένα σημάδι πως με νιώθεις, πως είσαι έτοιμος να μιλήσεις, πως μπορείς να πάρεις αυτά που σου δίνω. 

Πέταξε μακριά ότι σου λερώνει τα χέρια και πάρε μύρο για να εξαγνιστείς, για να μπορέσεις να αγγίξεις τα Θεία δώρα που σου φέρνω. Αγκάλιασε τα για να ανασάνεις όπως παλιά τον παλμό του Αιωνίου· να ξαναδονηθείς σε θεϊκές δονήσεις· να γίνεις πάλι Άσβεστο Φως και Άρωμα Αθάνατο. 

Κράτησε τα και νιώσε ευγνωμοσύνη γι’ Αυτήν που τα προσφέρει.

Κι ύστερα, ένα ευχαριστώ ολόκληρη η υπόσταση σου ας γίνει· ένα ευχαριστώ και μια συνεχής ανάταση προς Εκείνον που σου δώρισε την Θεία Πνοή, την Άναρχη Αγάπη. Μικρό κομμάτι απ’ Αυτόν είμαι κι εγώ άνθρωπέ μου.
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

http://nekthl.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από ΛΕΝΑ ΜΠΑΞΕ στις 2:26 μ.μ.

ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ......

 ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ......

Μη Μου Μιλας Εγινες Δακρυ και στα Ματια Μου Κυλας~

Έφυγες.... φοβάμαι... είμαι μόνη μου..... Κανείς δε θα ακούσει τις κραυγές μου.... Απελπισία.... 

 

 

 

 

 

πονάω… Δεν αισθάνομαι..... τρόμος....και..... Η κραυγή έσβησε αργά και χάθηκε… ένα λεπτό και είναι αύριο… μονάχα ένα λεπτό.... το βλέμμα σου... μια αέναη θλίψη....ένα κερί που 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

αχνοφέγγει το πρόσωπό σου....η ψυχή μου ένα δάκρυ.... το κύμα που χτυπάει στα βράχια....ένα λεπτό και χάθηκες.....εσύ.....και....εγώ ..................................................!

Ιστός αδιάρρηκτος

Ιστός αδιάρρηκτος

Λεπτές αόρατες κλωστές μας ενώνουν. Υφάντρα η ζωή μας. Ή μήπως αράχνη, αγάπη μου; Μοιάζουν στην όψη το μετάξι και ο ιστός. Μονάχα η υφή τους διαφέρει…

Χέρια που ξεχορταριάζουν τον δρόμο για την αιώνια λαχτάρα. Χείλη και μάτια που δεν χορταίνουν να βυθίζονται μια στην αλήθεια και μια στο όνειρο. Εκεί στον ιστό. Μέσα στη δίνη των φιλιών και των όρκων.

Η υφή μας, με καθησυχάζει. Μετάξι ατόφιο αγγίζω από κουκούλι δικό μας. Μοναδικό και πολύτιμο. Αναπνέουμε την αέρινη αίσθηση του "αδιάρρηκτα μαζί" σ’ ένα καταπράσινο ξέφωτο αφημένοι στην απόλαυση μιας απροσδιόριστης όμορφης θέας. Ως δυο άνθρωποι σ’ έναν που τους δόθηκε το χρίσμα του έρωτα το ανεκτίμητο. Ως δυο πουλάκια πάνω σε δέντρα πυκνόφυλλα σε δάσος προστατευμένο και άγριο. 

Εσύ και εγώ.  Και οι αόρατες κλωστές που για πάντα μας ενώσανε...

Print PDF

μια ανάσα να γελά

.12

μια ανάσα να γελά

Την ανάσα θα σου δώσω

να βγει αργά απ΄ τον λαιμό μου

βουτιά να κάνει στα όρια της καρδιάς

εκεί θα είναι ο στόχος κι εσύ

κρατάς γερά στα χέρια σου το τόξο

κι αν τον πόνο αισθανθείς

εσύ το βέλος άφησες να φύγει

μαζί του στην τρικυμία βούτηξες

Όταν από τα βάθη του κορμιού σου βγεις

τότε θα δεις

πως τα δέντρα μεγαλώνουν πιο γρήγορα,

τα λουλούδια έχουν πιο έντονα χρώματα
τα πουλιά για σένα τραγουδούν

και τα γέλια των παιδιών

την γη σου πλημμυρίζουν,

κι εγώ

με το γέλιο σου χαμογελώ

Levina

H Αρχή Των Διαφορών

H Αρχή Των Διαφορών

Δεν υπάρχει ηχώ ανάμεσα στη φωνή μου και σ’ αυτό το στερέωμα

Μήπως η νοσταλγία μου είναι άλλη από τη νοσταλγία ‘

το κάλεσμά μου διαφορετικό ?

Δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε μένα και τις ρίζες μου,

Τίποτα ανάμεσα σ’ εμένα και την παρουσία μου

εξόν απ’ αυτές τις λεπτές φλέβες στο σώμα του αλφάβητου.

                                                                          Άδωνης (απόσπασμα)

Σκοτεινές αλέες

Σκοτεινές αλέες

Στο λαιμό στα χέρια τα γυμνά

πύρινα φιλιά σφραγίδες

γλιστρά η γλώσσα σε πόδια μισάνοιχτα

τόσο βαθιά που κόβεται η ανάσα

μισάνοιχτα τα χείλη

ζεστή αρωματισμένη ανάσα

στο αίμα διεισδύει με βήματα αργά

φωτιά λαμπαδιάζει τις φλέβες

άτι πεινασμένο και σφριγηλό  

εισβάλει σε τόπο κοραλλένιο

καλπάζοντας γρήγορα

όλο και πιο γρήγορα

μέχρι που ανεμπόδιστα 

κρουνοί καυτοί ανοίγονται

ως χυμών έκρηξη μεθυστική

ως αμέτρητες στάλες μαργαριταρένιες

που της σάρκας σβήνουν την πύρινη δίψα 

άγριο θηρίο ο πόθος μου για σένα

Print PDF

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

  Αναρτήθηκε από liza στις 2/16/2010

Τό τιμόνι στα χέρια λύτρωση.Τό γκάζι ο γρήγορος δρόμος.Τό ραδιόφωνο έπαιζε στις  δικές του συχνότητες σιγοντάροντας στην απόγνωση της βραδιάς,που για τους γύρω της θα παρέμενε άγνωστη. Ποιές λέξεις να πει πρώτα?Οι σκέψεις διαδέχονται η μια την άλλη.Τα τραγούδια της νύχτας το ίδιο.Ο νούς ταξιδεύει ανεξέλεγκτος,ακολουθώντας το γκάζι του αυτοκινήτου.Ο φανταστικός συνομιλητής το δικό της αγαπημένο δημιούργημα της φαντασίας,αυτός που αύριο θα είχε απορίες και ερωτηματικά,την συντρόφευε.Μια ερώτηση αγκαλιασμένη σε πικρό χαμόγελο.-Πιστεύεις στο τυχαίο?-Πιστεύω στο πεπρωμένο.Νομίζω πως οι ζωές των ανθρώπων είναι προδιαγεγραμμένες.Το ίδιο και η πορεία τους.Η πορεία,η σατανική αυτή ιέρεια που τήν συνόδευε σαν σκιά της και γινόταν ταξιδευτής  μαζί της.Μαζί τα όνειρα,οι ελπίδες και οι προσδοκίες.Ο αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και ξαναγεννιόταν.Ανάσες ζωής. Μια γλυκιά σιωπή έπεσε ανάμεσα τους.Τα ανείπωτα λόγια έγιναν πιο φλύαρα και τους συντρόφευαν στο νυχτέρινο ταξίδι τους. 

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση